stérf niet verder
Sterf niet voor het ochtend wordt en de zon alsnóg je leven redt
ga niet voor mijn binnenste ogen weg, want ik had je graag
zien spelen, tussen weelderig groen en roomwit onkruid langs de paden.
Haal de wilde bloemen – eens genadeloos uitgeroeid - weer terug.
wordt opnieuw zo nieuw, blij zoals een kind, stralend…zo vol
vertrouwen, geef je hand de ruimte zonder de versteende angst en speel.
Speel je ‘oude’ spel, laat geen woord meer op de vlucht slaan voor een hart
dat te zwaar weegt van wat zich daar bevindt, stérf niet verder
-niet verder, dan toen…..toen je nog te klein was om je te verweren.
Ga mee mee met de vlucht van je vleugels en lééf daar waar de tijd
altijd durend voort gaat in het zachtste gebed, in de záchtste
schuilplaats en pijn niet meer tot stervens toe het geluk verjaagt.
Speel, als een bloem in de zon en warm je aan het licht-
* Marieke Nijhof 09-09-2009
september 9, 2009 at 21:36
Prachtig en warmhartig bemoedigend gedicht Marieke. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn, laat ik het tot mij spreken. Enig sterven aan jezelf is onvermijdelijk, het staat in ongeschreven regels in onze natuur, maar zink niet weg in het bodemloze slijk dat het leven ook kan zijn. Alles is maar voor eventjes, zo is nu eenmaal ons mensenleven, maar ik verheug me op de nieuwe morgenraad. Ik zie er reikhalzend naar uit, als dan toch alles maar voor even is, nog een poosje zorgelozer te kunnen zijn dan nu. Dan zal ik nieuwe taal schrijven, zo anders als vandaag, ‘waarin de duif zijn laatste vlucht vloog omdat ik dorre aarde werd genoemd’. (En ik dacht meteen aan dat boekje van die Argentijnse historicus over wie ik eens schreef, ‘Dus jij denkt een mens te zijn?’)
maart 10, 2010 at 12:16
Nog maar net ontdekt en ik schrik nu al!
Het was duidelijk mijn intuïtie, mijn eerste groet, toen, van liefde…
Sommige mensen raken mijn hart, nóg meer dan vele anderen al doen.
Jij bent er één van!
En je foto op je weblog vind ik werkelijk prachtig.
maart 10, 2010 at 12:18
Vind je het goed als ik deze tussen mijn favorieten plaats.
Te mooi en te persoonlijk om dat zonder toestemming te doen.
maart 14, 2010 at 22:54
Ja natuurlijk Walter dat is goed hoor. Alleen schrijf ik hier niet meer zoveel, het meeste komt op mijn mrietjeweblog
En schilderen doe ik al 15 jaar niet meer, eigenlijk wil ik wel weer beginnen, maar het is me emtioneel te kwetsbaar nog. Er komt zoveel mee naar boven…wat ik misschien niet wil.
Maar ja, je intuItie wás wel goed, wat aan de snelle kant, hoewel, je bent en snelle jongen geloof ik, valt zomaar met de deur in huis. Soms kruipt het hart waar het niet gaan kan en ik kan je lang niet altijd bijbenen hoor.
En ja ik heb nog een derde weblog: ikkookook: http://www.ikkook.web-log.nl/ wordt ook redelijk tot schandalig verwaarloosd tegenwoordig.
Het weblog van mijn Jan, (die vorig jaar op 5 juni op 79 jarige leeftijd overleed aan botkanker) kun je vinden aan de linkerkant op Mrietje onder: “dedromer”
veel liefs, marieke